Hm, het ging niet zo lekker
For an English version of sorts, click here.
Enkele foto's volgen nog zodra gereed.
Het vertrek was, wegens de late werkzaamheden de dag ervoor en de dientengevolge dito inpakwerkzaamheden, wat vetraagd en aldus was ik pas om een uur of 08:00 precies
op weg. Met al direct van Vinkeveen tot en met Utrecht in de file, hebbende geleid tot een vertraging van zo'n drie kwartier.
Na vervolgens dan eindelijk op stoom te zijn gekomen om 11:00 (ruim een uur later dan gewenst) Limburg bereikt. Niet verder.
De bak
Het Laguna rij-ijzer vertoonde een hikje. De vijfde versnelling deed niks meer. Gewoon, lucht. De overige versnellingen leverden nog zonder problemen vermogen, maar wel met een ratelend geluid onderin, alsof
een deel van de uitlaat over straat stuiterde. Auto aan de kant bij een praatpaal, uit de auto (hm, kicken, uitstappen terwijl er eens in de zoveel tijd een vrachtauto langsschiet, in een bocht naar rechts zodat je ze pas laat ziet aankomen...) en
eronder gekeken. Niks te zien. Bij instappen toch nog eens kijken of het weg was maar nee, derhalve de afrit Maasbracht (waar we
toch al vlak voor de uitvoegstrook stonden) af en na 100m bij de eerste de beste garage, een VAG, naar de dichtstbijzijnde Renault-dealer
gevraagd. Ah, dan moet je terug naar de hoofdweg, die door het dorp in een bocht over de snelweg volgen, dan rechtsaf, een stuk rechtdoor over het spoor bij het tweede stoplicht rechts.
En echt, een kilometer of tien exact die instructies gevolgd hebbende, kunnen we de L vlak voor het tweede stoplicht rechts
in Echt bij een R-garage parkeren.
Alwaar vriendelijke oudere garagist die alles al eens heeft meegemaakt en wat hulpjes van na Packman. Maar dit heeft de garagist toch ook nog
niet meegemaakt. Waarschijnlijk een tandwiel dat van z'n lager is gelopen en vrijloopt op een as. Nee, niet zo even repareerbaar, daar moet een
vervanger tegenaan. (Half uur verder.) Leasemaatschappij-hulplijn werkt belabberd; pas na een uur duidelijk dat ik zelf maar met huurmaatschappijen moet bellen. Kost me nog anderhalf uur en drie (grote) verhuurbedrijven
voordat duidelijk is dat die ofwel de fantasie hebben dat een Corsa een vervanger is voor een L – alsof m'n 2,00m ski's daarin passen – of
dat het vier uur duurt voor een vervanger aanwezig kan zijn. Derhalve grijpt de garagist zelf in en belt een bevriende lokaal
verhuurbedrijf dat wél in een half uur een Volvo V40 gereed kan hebben. Een V., ja; het verhuurbedrijf deed Renaults maar wegens in de schaduw (op een steenworp na, letterlijk)
van de Volvo-fabrieken in Born, fleetwise overgestapt. Daarheen gereden door een garagemedewerker, binnen 10 min. de auto uitgeklaard en teruggereden
naar de R-garage om de bagage over te laden, en dan eindelijk op weg. De V. heeft wel power maar weinig koppel in de lage toeren van de overdrive; kwestie van verkeerde overbrengverhoudingen in de versnellingsbak
nietwaar, maar laten we over dat onderwerp maar zwijgen. En geen regensensor, CD-wisselaar, zonnedak, vol-leren bekleding, lichtmetalen velgen, elektrochrome spiegels binnen én buiten, volledig geïntegreerd navigatiesysteem,
links-rechts gescheiden climatronic, stuurwielbediende audio, park assist, keycard met nabijheidsbuis en starterbutton, maar wel met klungelig-plasticky cruise control en idem ruitenwisserbediening en achterruitwisser, en niet eens meer bagageruimte
maar wel zijwindgevoelig en geen full-auto up ruitbediening. De ESP, ABS, ETC etc. heb ik ook niet kunnen vinden. Maar het viel verder wel mee hoor, als vervangertje voor mij alleen.
De Ardennen zijn geheel witbesneeuwd, en zo is heel Frankrijk. Niet een poederlaagje, maar volle 100% strakwit. Dat lokt. Bovendien niet heel veel verkeer, en iedereen rijdt, rustig. Bij Thionville, Nancy en Metz spotten we de nieuwe flitspalen waar Frankrijk zo over in ophef is
– Automatische afschrijving! Niet eens meer laten schrappen van boetes door de bevriende agent van de petanque-club! Schandalig!
Om 20:30 bereiken we dan ons hotelletje bij Chambery. Vooruitgebeld hebbende is er nog dinerplek, we nemen als altijd Magret du Canard, zowel om de naam als om dat
'ze' dat hier in de Savoie op een of andere manier nooit weten te verknallen, dus goed voor de maag. Met twee Genepietjes is het goed slapen.
De volgende ochtend bij het ontbijt zien we buiten drie vosjes in de sneeuw spelen hetgeen we nemen als een goed voorteken.
Na vertrek om 08:30 is de rit de berg op vrij simpel en heb ik best redelijk eigen tempo kunnen rijden. Een paar snelle locals voor me, en de langzame locals zijn zó ingehaald. In Courchevel ligt nog verse sneeuw op straat, het blijkt hier dagenlang
sneeuwende te zijn geweest. Nu zon met enkele sluiers. Het blijft de hele week dit weer.
Wat geshopt, geluncht (drie gangen met wijn, natuurlijk), het appartement ingeladen, inkopen gedaan – alhier enkele zeldzamer Cognacs te verkrijgen voor de verzameling, en zelfs
enkele zeldzame whisky's – bij de plaatselijke Spar (sinds de investering in Laurus is Casino dat immers) staan tussen de chips en de oploskoffie een reeks champagnes (stapels jaargangen magnums Dom Perignon etc.) en cognacs, zoals de zeer drinkbare
maar hier €4500,= kostende Cuvée Rabelais) – en wat rondgekeken als de oude ski's niet meer mochten bevallen en we nieuwe zouden moeten nemen.
Intermezzo
Qua kekke ski's het volgende: In de mode zijn Porsche-ski's (voor de guitige prijs van €911), Courchevel specials, handmade limited editions (numbered) en individuele ontwerpen, ofwel screaming loud ofwel volledig zwart of wit. Niet mijn kopje thee.
Intermezzo
Hetgeen het onderwerp Auto's terugbrengt. My replacement's a Volvo, what a bummer. Had I got it here I'd got a Hummer. Voor de rijm, maar het is nog waar ook, de Hummer staat hier
gewoon op de verhuurlijst, al is het zo'n showige H2. Een Volvo XC90 is alweer flink uit de mode, daar kon je echt hooguit vorige maand nog mee voor de dag komen. Gewone Mercedessen (S600) kunnen nog wel, zeker
volgens de laatste mode van Zwitserse nummerborden (hebben die lui geen sneeuw of zo?). Nee, de enige Kadetten die je hier ziet zijn Mouton. Range Rover is nog altijd OK. Porsches zijn hier gelukkig wat minder maar qua ground clearance ook wat minder praktisch.
Dodge Urban Assault Vehicles kunnen, al tekent het wel de local, en mits met voldoende deuken om de indruk te wekken met enige regelmaat van de berg af te rollen.
Waar de vele patserige Oostenrijkers (hebben die lui geen sneeuw of zo?) in rijden, blijft onduidelijk.
's Avonds gelijk maar bij de Locomotive ("Quality for a reasonable price") langsgeweest en een diner ad het uurtarief van een gemiddelde KPMG'er weggestopt. Volgende ochtend derhalve
een lichte kater. Van de hoogte, natuurlijk! Overigens gaan skiën met kniebanden wegens vlak voor de kerst verrekte kruisband rechts. Was net voldoende hersteld om een
paar kilometer hardlopen pijn/blessure-technisch tenauwernood vol te houden maar het skiën levert geen enkel probleem op. Zo nu en dan een pijnscheut, juist bij draaien in stilstand. Wel is het erg druk met weekendFransen, 'k heb zelfs wel eens ergens niet zomaar kunnen doorskiën bij een lift maar iemand voor moeten laten gaan..!
Er is toch al een verslapping opgetreden: De zwarte sleeplift is vervangen door een stoeltjesgeval.
Barmannen gebruiken hier overigens single factor authentication door met een token'pen' in te loggen op de kassa's; reconciliatie met de fysieke goederenstroom ontbreekt NB. En heel slordig, sommigen hangen hun token-aan-een-touwtje
naast de kassa..! Waar moet het heen met de wereld.
Zit in Poste naast een Amerikaans stel (#3) dat probeert Frans te spreken; flimcliché's zijn er niets bij. Uit Atlanta, Georgia 'maar ze drinken geen Cola' en met bontkraagje steeds harder praten in kreupel Frans als
de ober ditmaal eens wat minder goed Engels wenst te spreken. Gelukkig zegt zij als snel 'Je suis finis'.
Intermezzo
Om nog even terug te komen op stijl: Ook het personeel blijft overigens zeer katholiek en klokt Chateauneuf-du-papes en Pétrussen in grote hoeveelheden weg.
Maandag inmiddels. Uneventful, lekker geskied, niks gebroken. De Knie houdt het goed; is duidelijk gebouwd voor hoge snelheden. Vandaag wél lekkere miepjes van Inghams in 1650 – we blijven auditen tenslotte. Morgen weer eens uitgebreid lunchen bij Cap Horn ..?
's Avonds eerst ski's gehuurd om morgen te proberen. Vervolgens pub ingedoken voor wat rust. 't Ziet eruit als een pub maar ondanks de vele Engelsen is er een Frans assortiment (Hoegaarden enzo of ben ik nou lost?).
'k Lees wat in de Táin over noodlot, verraad, oneer en toch door moeten leven in pre-Katholiek Ierland en zie dan dat de wand is behangen met landbouwkrantjes uit de vroege jaren '40.
Het aanpalende restaurantje lijkt een klein familiaal tentje maar het eten is goed – we blijven auditen. Gelukkig is er ook weinig raclettenpubliek zodat de fijnheid van maatwerk niet door COTSpubliek wordt weggedrukt. Soms pijnlijk te zien hoe de kleinere middenstand hard werkt om rond te komen. 't Zal wel nooit een Michelinster halen (maar u en ik halen dit niveau ook nooit). Wat zit hier nou voor toekomst in ..!? Melancholie over de zin van het leven slaat toe. De wijn helpt daarbij. Uiteindelijk is het diner zo goed dat men een sigaar zou missen. Dat is in wezen een duidelijk gebrek van Courchevel: Er is geen sigarenbar. Of sigarenwinkel. Tsja, klimaattechnisch zou het lastig zijn maar daar valt toch uit te komen.
Dinsdag eens wat simpeler geluncht bij de Caserolle voor slechts €50. Waar in Nederland de horeca het guldenteken heeft vervangen door een euroteken, heeft de Franse dat met Franse francs gedaan geloof ik.
En oh ja nu de weekendFransen weg zijn, hoef ik bijna helemaal niet meer te wachten op de lift (ligne réservée aux skieurs seuls is een navolgbaar idee).
Intermezzo
Even terugkomend op trends van het jaar: Weinig bont, veel Zwitserse nummerborden (ze rijden voorzichtig, nee dan de locals: die rijden zoals ik, in een Corsa, Fiesta of bestelbus) en veel Italiaans eten – op de wijnkaart praktisch niks anders dan Franse wijn natuurlijk. De Engelsen in redelijk groten getale zijn overigens middle-class poserend als one-up, een paar upperclass twits natuurlijk ook, maar niet genoeg voor een of the year contest en meer het beschaafde soort.
Eten bij de Cloche (want tegenover de kerk). Van het voorgerecht kan je bij KPMG een SOxA-tool kopen. Neem een middenmaatje wijn ad 6 uur consultancy. 'k Zie in het voorbijgaan dat een X5 op ijs flink hobbelt; duidelijk geen off-roadvering, op zo'n auto hetgeen het te denken geven voorbij is. We komen dan ook op het spoor van het menukaartketenimperium. Nu alleen de Hussard nog.
Oh help er komt een stel Hollanders (#=8) binnen; laatste-jaars of trainees, met aanhang. Ze doen hun best om niet te schrikken van de prijzen – ze twijfelden al bij de menukaar buiten maar waren redelijk ten einde raad :-] De Hollanders gedragen zich overigens eens een keer redelijk, anders dan de Engelse meisjes die details over hun, kennelijk gedeelde, vriendjes hardop bediscussiëren. Maar de manier waarop die hun toetje eten, maakt hongerig...
De nieuwe ski's kanten als een scheermes dus geef mij maar vlakke ijsplaten zoals Suisses en M (op de paar manshoge buckles na dan). Lunch op Cap Horn. Van de kosten van een hotdog (wees gerust, staat niet op de kaart hoor) kan je bij Parkheuvel dineren. Voor 1 koffie krijg je 16¾ portie friet bij Edje op de Stadionweg.
Diner bij Cendree is weer niet een simpele pizzatent.
Donderdag, nog steeds zon. Skiën is weer prima, hoewel ik vreemd genoeg erg moe ben. Aansluitend bij kort koortsaanvalletje gisteravond? Had ook veel gedroomd (beetje over werk (Alptraum), veel over andere, leuke, zaken). Grand Couloir derhalve toch maar laten liggen; grand = 4 skilengtes breed en 60º. En oh wat verlang ik naar de kantine op de 2e:
Daar komt weer een heli over. Elders denk je dan: "Schade, weer een skiër minder voor me bij de lift" (vandaag een rijtje gezien!) maar hier is het eerder: "Ah de volgende portie verse oesters wordt afgeleverd".
Hoor dat de leaseversnellingsbak nog niet zaterdag klaar zal zijn. De bak ligt in onderdelen uitgespreid over de garagevloer en er is overleg met Renault of slechts een onderdeel vervangen goedkoper is of de hele bak wordt vervangen. Nee niet de hele bak maar slechts de hele versnellingsbak.
Neem weer Loco-motive een wijntje ad 13e maand; het oude chateau sla ik over. 'k Zucht weer onder het verschrikkelijke menukaartenontwerpmonopolie; Microsoft is er niks bij. Het lijkt hier overigens de NS wel: de trein rijdt niet. (Door het restaurant, zoals normaal hier.) Verder medegasten bestuderen; Engels love coupletje die besmuikt glimlachen om de kaart (ben jaloers), wat Engelse en helaas! ook Nederlandse aannemers, Franse extended family, wat Frans oud geld. Neem het besluit bij de koffie geen Genepi te nemen maar een cognac. Stom. Blijken ze alleen Bisquit (bweuh) of Hennesy XO te hebben. Geen Tiffon of Moyet, jammer. Duidelijk dus, ondanks het iets te veel aan rood fruit. De trein heeft dezelfde problemen als m'n L.
Intermezzo
Het gevoel zinkt in dat Courchevel door de mand gevallen is en het kwijt is. Te veel goedkope lieden met geld in plaats van klasse. Schreeuwerig in plaats van entre nous. De foto's tonen alleen de steren van (eer)gisteren, Jimmy Halliday enzo. Poenerigheid boven stijl. Uiterlijk. En we moeten oppassen, het werkt besemttelijk; zie boven: ik noem bedragen... Maar waar in het vervolg heen te gaan ..?
Vrijdag: Oh middelmatigheid, de weekendFransen duiken weer op. Quel horreur, rijen bij de lift, her en der wel zes (zegge:6) mensen voor me.
De crash
Op weg naar Chalet des Pierres voor een uitgebreide lunch en rustige laatste middag kom ik een paar hobbels tegen op een snelheid-aan-de-hoge-kant zullen we maar zeggen. Gevolg: Van de kaart, 10 minuten geheugen kwijt, gekneusde ribben en tussenwervelschijven op ½ à ¾ van m'n ruggegraat, skistok gebroken en in m'n dij gestoken plus wat verrekte spieren her en der, ingewanden opgeschud en verrekt middenrif.
Bij bij zinnen komen, is m'n eerste constatering dat ik geen tinteling in vingers of tenen heb en dus m'n nek niet gebroken heb. Ben achteraf verbaasd over dit hyperrationeel moment want daarna kan ik alleen maar liggen kermen want alles doet pijn – 'gewone' gebroken rug behoort nog tot de mogelijkheden...
Langskomende Noorse skieër met zoontje, verleent enige morele en praktische steun. Zeg na een minuut of 10 dat ze wel door kunnen, alles ik OK alleen even bijkomen. "Maar wat is dat bloed dan?" Zie pas dan enige (serieuze) bloedvlekken in de sneeuw, en gaatje in rennhosen, en voel de volledig verstijfd bovenbeenspier. Kennelijk is de afgebroken skistok in m'n been gestoken geweest. Valt mee, niet echt pijn, verder. Kan bovendien weer staan en voel niets gebrokens of zo.
Na vertrek van beide, komt een (ingeroepen – iemand had van een afstand me uit de lift zien liggen kermen) securitiste langs met een banaan. Doet enige checks (lever niet gebroken, botten redelijkerwijs OK) en vraagt toch nog even het been te bekijken. Blijkt een wat groter gat dan het van de buitenkant leek, wat uitpuilend vlees en zo, beetje zoals tripes eruitzien. Hij (heb ik weer: ís er eens een goede gelegenheid om op de piste m'n broek te laten zakken, is het geen bevallige Française maar een vent...) ontsmet wat en verbindt de boel. We bespreken het gat van een halve kuub dat ik in de verijsde piste heb geslagen. Als ik aangeef te kunnen staat en tot rutschen in staat ben, laat 'ie me gaan naar het dorp.
Aldus aangekomen, naar de dichtstbijzijnde arts. Maar die is er niet, alleen een overstresst verpleegstertje – bitch. Stuurt me naar boven in het dorp, kost me half uur (zware! ski's, skischoenen aan, verstijfd been en veel pijn in de rug) om te geraken waar de twee artsen een post zouden moeten hebben maar die zijn daar al twee jaar niet meer; gelieve naar het andere eind van het dorp te geraken. Na weer ruim een half uur daar aangekomen: Nee wij zijn bedrijfsartsen en je zal toch echt elders moeten zijn, weer terug. Nu dan vlak bij appartement, eindelijk wel raak. Nog drie kwartier wachten (anderen voor me, de wachtkamer zit vol) en dan eindelijk onder behandeling. Beenwond schoonmaken, plaatselijke verdoving (injectie en daar ben ik bepaald geen held in), nog een verdoving want de eerste helpt niet genoeg blijkt proefondervindelijk met de hechtnaald, dan de hechtingen erin (vier, uiteindelijk; voel nog wel de naald door het vlees gaan); aangelegd voor de goed niet voor de mooi. Ach ja 't is wel stoer zo'n litteken, 't is wat beter dan een litteken door van een keukentrapje te vallen, toch? Nog wat foto's gemaakt om te zien of alle botten nog wel globaal op hun plaats zitten, ingewanden-checks, tetanusinjecties enzo, en dan is het al tegen vijven als we de rekening krijgen. Slechts €150, dat zijn nog prijzen van voor de oliecrisis...
Vijf uur dan eindelijk thuis. Bandage mag niet nat worden dus fabriceer van uitgeknipt stuk plastic zak en leukoplast een waterdichte afdichting; dat werkt (goed genoeg). Moet nog heel langzaam bewegen wat iedere draaiing van de torso doet aan alle kanten pijn. Overigens merk ik vreemd genoeg helemaal niets van een hersenschudding.
Daarna nuchter (medicijnen!) tonicje in café, ook bij diner (weer next door) al zegt de dokter data alcohol mag, mits matig en mits Frans.
Inpakken en volgende ochtend auto inladen is geen feest. Slapen ging overigens re-de-lijk, natuurlijk vaak wakker want ieder draai geeft iedere knook nog een pijnscheut...
In het net nog donker weggereden; droge wegen en een enkele auto voor me gaat netjes even aan de kant staan (en nee hand op m'n hart ik ben *niet* aan het bumperkleven!) dus de rit is heel prettig 'sportief'. Nauwelijks in het dal aangekomen, begint het te motregenen – mooi, net geen kettingen nodig gehad. Verder uneventfulle terugrit, lekker doorkachelen en als ik m'n rug maar stilhou, is er niks aan het handje.
In Nederland neemt de pijn in de ribben en rugwervel enzo langzaam af in de loop der dagen; vreemd genoeg maken we ook nog een aanvalletje maagkramp, hoofdpijn, en spierpijnen overal en nergens mee; de rugpijn verplaatst zich in willekeurige volgorde tussen van de onderrug naar de ondereinden van de longen, nieren, hoge schouderspieren, lage schouderspieren en de rechterknie speelt zo nu en dan op. Kennelijk wordt er opruimronde gehouden onder de latente ongezondheden..? Pas na anderhalve week is alles zo'n beetje bijna helemaal weg. (En de hechtingen zijn gereduceerd tot een wondje.)
Na een week overigens ook de auto weeromgeruild, in Limburg. Versnellingsbak gezien: Van een tandwiel waren zowat alle tanden afgebroken, andere beschadigd en veel metaalgruis in de smeerolie, vandaar een nieuwe bak: schoonmaken kost veel te veel moeite en een schilfertje vergeten is binnen afzienbare tijd toch opnieuw funest.
Steeds meer begint overigens het besef door te dringen dat we puur geluk hebben gehad. Gezien de klap lag botbreuk en/of gebroken nek gewoon volledig in de lijn der verwachting, en van erger had niemand op hoeven kijken (?). We zijn bezig met een reserve-leven..!
Zo nou dat was 'm dan ja het viel niet mee, hè? We zijn in blijde verwachting voor de aanstaande twee weken Whistler...
Terug naar boven